خیال من هنوز با چشم تو حکایت داردقصه ی عشق من و تو تا ابد روایت داردسالها سکوت پیشه کردم و دم نزدم ولیدلم از این همه تهمت ناروا شکایت داردغُصه ی این فراق آخر مرا خواهد کُشتبختم از این نابسامانی کَی رضایت داردصبوری هم مرحم نشد بر زخم غمی که ریشه اش تا عمق وجودم سرایت دارد رهایم کردی و رفتی گله ای ندارم دیگرخیالت برای التیام دردهایم کفایت داردبیست و نهم بهمن ماه ۱۴۰۱ حَسَنکدَر

عمیق تر نگاهم کن بانو

نکند این آخرین دیدار تو و من باشد

آغاز فصل تلخ جدایی ها

لحظه ی رفتن روح از تن باشد

ناگفته هایت را بگو جانم

تا فرصت باقیست!!!

چه میدانم

شاید این نیز وهم و گمان و ظن باشد

رها نمی شود رشته ی پیوند ما هر چند با مرگ

می رسد روزی که مو به مو خاطرات من

تمام زندگی یک زن باشد

هفدهم بهمن ماه۱۳۹۸